ဘာစားလို႔ စားရမွန္းမသိ

စကၤာပူႏုိင္ငံဟာ အစားအစာအရမ္း ေပါသလိုလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ေတာ့ စားစရာေတာ္ေတာ္ရွားတဲ့ႏုိင္ငံပါ။ ဟုတ္တယ္ေလ ေဟာ္ကာစင္တာ(Hawker Center)၊ Food Courtေတြမွာ အစားအစာေတြက ဒါေတြခ်ည္းပဲ။ ေဟာ္ကာစင္တာေတြသြားရင္ တ႐ုတ္ထမင္းဟင္း၊ အေနာက္တုိင္း၊ မေလး၊ အိႏၵိယအစားအစာေတြ၊ Mee Pokလို႔ေခၚတဲ့ ေခါက္ဆြဲဆုိင္၊ ၾကက္ဆီထမင္းဆုိင္ ဒါေတြခ်ည္းပါပဲ။ စကၤာပူမွာ ရွိတဲ့ ဘယ္Food Courtသြားသြား ဒါေတြေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ရွိပါတယ္။ စားစရာေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ ႀကဳိက္တာစားလို႔ရတယ္လို႔ေတာ့ မထင္ပါနဲ႔။ ေနာက္ေဟာ္ကာတစ္ခုသြားလည္း ဒါပဲ။ ဒီထက္ပိုဆိုးတာက အရသာပါ။ အဲဒီအရသာေတြဟာ တစ္ေနရာနဲ႔ တစ္ေနရာ တေထရာတည္းတူေနတဲ့ ျပႆနာပါ။ Tampinesမွာ ေရာင္းတဲ့ တ႐ုတ္ထမင္းဟင္းဟာ Woodlandsမွာ ေရာင္းတဲ့ ဟင္းေတြအတုိင္းတစ္ပံုစံတည္းျဖစ္ေနတာပါ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာေတြရဲ႕ ႐ိုးရာအစားအစာျဖစ္တဲ့ မုန္႔ဟင္းခါးဆို တစ္ေနရာနဲ႔ တစ္ေနရာေတာင္ ခ်က္တဲ့နည္း ထည့္တဲ့ဟာေတြ မတူရင္ မတူသလို အရသာက အမ်ဳိးမ်ဳိးပါ။ ဘုိကေလးေဒၚညဳိမုန္႔ဟင္းခါးဆုိအရသာက တစ္မ်ဳိး၊ ေ႐ႊေလွခါးဆို တစ္မ်ဳိး။ တစ္ခ်ဳိ႕ ပဲမႈန္႔နဲ႔ ခ်က္တယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕က အုန္းႏုိ႔နဲ႔၊ တစ္ခ်ဳိ႔က င႐ုတ္ေကာင္းမ်ားမ်ား၊ တစ္ခ်ဳိ႔က စပါးလင္ႏုိင္ႏုိင္ အမ်ဳိးမ်ဳိးပါပဲ။ ရန္ကုန္ကေန မႏၱေလးကိုေရာက္သြားရင္လည္း အရသာက လံုး၀ေျပာင္းသြားပါတယ္။ မႏၱေလးမွာက ပဲနဲ႔ ခ်က္တာမ်ားတယ္ေလ။ အဲ ..မုံ႐ြာဖက္ေရာက္ သြားျပန္ေတာ့ မုန္႔ဟင္းခါးကို ၾကက္သားနဲ႔ ခ်က္ၾကတယ္တဲ့။ ဒီမွာကေတာ့ Seoul Garden သြားစားလဲ ၁၇က်ပ္တန္ အသားကင္ဘူေဖးလ္က ဒီအရသာ၊ Marina Bay သြားစားလဲ ၁၂က်ပ္တန္ဘူးေဖးလ္ကလည္း ဒီအရသာပါပဲ။

ၿပီးေတာ့ ေနရာေဒသအလုိက္လည္း အစားအစာေတြက တမ်ဳိးနဲ႔ တမ်ဳိးမတူပါဘူး။ အင္းေလးအစားအစာေတြျဖစ္တဲ့ ငါးထမင္းနယ္၊ ၀က္သားခ်ဥ္၊ ဟင္းထုပ္ စတဲ့ အစားအစာေတြကို ေကာင္းေကာင္းစားခ်င္တယ္ဆို ဟိုး . . အင္းေလးအုိင္မွာ ရွိတဲ့ ေဖာင္ေတာ္ဦးဘုရားနား အထိသြားၿပီးစားမွ တကယ့္အရသာအစစ္ကို စားရမွာပါ။ ၿပီးေတာ့ ဖီးလ္ကလည္း ကြာပါတယ္။ ဥပမာ ထန္းရည္ခ်ဳိကို ထန္းပင္ေအာက္မွာ ေသာက္ရတဲ့ဖီးလ္နဲ႔ တျခားေနရာမွာ ေသာက္ရတဲ့ ဖီးလ္ခ်င္းက ဘယ္လိုမွ မတူႏုိင္ပါဘူး။ (ကၽြန္ေတာ္ ထန္းရည္ကို ေကာင္းေကာင္းတစ္ခါမွ မေသာက္ဖူးေပမယ့္ ႐ုပ္႐ွင္ေတြထဲမွာ ၾကည့္ဖူးတာ။ စာအုပ္ထဲမွာ ဖတ္ဖူးတာေတြေၾကာင့္ အရသာေတာ္ေတာ္ရွိမယ္ဆိုတာ ေတြးၾကည့္တာနဲ႔ သိပါတယ္)။ တစ္ခုရွိတာက စကၤာပူက အရမ္းက်ဥ္းလို႔ အဲလိုမ်ဳိးေဒသထြက္ အစားအစာေတြမရွိတာလဲ ပါတာေပါ့။

ဒါေၾကာင့္ အားရင္ အားသလို အိမ္ထမင္းအိမ္ဟင္းေလးကို ခ်က္စားျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အိမ္မွာရွိတဲ့လူေတြက ကိုယ့္အလုပ္နဲ႔ ကိုယ္ဆိုေတာ့ အဆင္ေျပတဲ့ေနရာမွာ စားၾကရတာျဖစ္လို႔ ကုိယ္တစ္ေယာက္တည္း အတြက္က်ေတာ့လည္း ခ်က္ဖို႔ကို ပ်င္း ပ်င္းေနတတ္ပါတယ္။ တစ္ေယာက္တည္းအတြက္ေတာ့ အလုပ္႐ႈပ္မခံေနေတာ့ပါဘူး၊ အျပင္မွာပဲ ၀ယ္စားလုိက္တာေပါ့ဆိုၿပီး ေဟာ္ကာစင္တာသြား . . . ငါးမိနစ္ေလာက္ၾကာေအာင္ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္နဲ႔ ဘာစားလို႔ စားရမွန္းမသိျဖစ္ရတာ အက်င့္ႀကီးတစ္ခုလို ျဖစ္လို႔ေနပါၿပီ။